Rozdział 24

 Rafał 

Rafał stanął przed lustrem i spojrzał na swoje odbicie. Włosy miał w miarę uczesane, brodę równo przyciętą. Kołnierzyk koszuli był wyprasowany. Wyglądał przyzwoicie i schludnie. Jak ojciec, wezwany do szkoły na rozmowę w sprawie bójki syna, mający sprawiać wrażenie, że ogarnia całą sytuację. Kiedy jakiś czas później wszedł do gabinetu pedagoga szkolnego, zastał w nim wychowawczynię chłopców i psycholożkę szkolną. Obok nich siedzieli też Krzyś i Igor z mamą. Atmosfera była napięta. Rafał przywitał się ze wszystkimi z lekkim uśmiechem. Krzyś, na widok taty, wstał i przysunął mu krzesło, żeby mógł usiąść obok niego. Ojciec skinął głową i zajął swoje miejsce. 

— To może ustalmy najpierw fakty — zaproponowała wychowawczyni. — Igor, jak to było? Dlaczego Krzyś cię uderzył? — spytała. 

Chłopiec i jego mama zaczęli opowiadać historię o „nagłym i bezpodstawnym ataku”. Rafał nie przerywał. Spojrzał tylko na syna i położył mu dłoń na ramieniu. Kiedy tamci skończyli, nauczycielka poprosiła Krzysia o jego wersję wydarzeń. Chłopiec popatrzył na tatę a potem na nauczycielki. Opowiedział wszystko spokojnie. O tym, że Igor wyśmiewał się z jego mamy i z Lenki już od dłuższego czasu. O tym, że najpierw próbował go ignorować, ale kiedy tamten go popchnął, nie wytrzymał i uderzył — raz. 

— I wtedy on się potknął, przewrócił i zwichnął rękę — dodał cicho. — To nie było specjalnie. 

Rafał skinął głową. 

— Krzyś wie, że nie powinien używać siły — powiedział. — I że są inne sposoby, żeby sobie poradzić z taką sytuacją. Ale przeprowadziłem wczoraj rozmowę z synem i rozumiem, co go popchnęło do tej reakcji. Nie mam zamiaru udawać, że nic się nie stało, ale chcę jasno powiedzieć: mój syn nie jest agresywnym dzieckiem. To był błąd, tak. Ale był też prowokowany przez kolegę. 

Zapadła cisza. Psycholog odchrząknęła. 

— Wydaje mi się, że potrzebujemy tutaj rozmowy, nie kar. Krzyś, powinieneś przeprosić Igora, bo przemoc nigdy nie jest odpowiedzią. Ale Igor… — spojrzała znacząco na chłopca — …powinieneś też zrozumieć, że twoje słowa mają wagę. 

Jego matka zbladła. 

— On nie mógł wiedzieć, że Krzysiowi będzie przykro… — rzekła cicho. 

— Być może — rzekł Rafał spokojnie. — Warto jednak porozmawiać z synem i uczulić go, że takie słowa mogą ranić. 

Wychowawczyni skinęła głową. Ustalili, że Krzyś i Igor mają razem napisać „list pojednawczy” — prosty tekst, w którym każde zawrze to, co czuje i co mogłoby zrobić lepiej następnym razem. Rafał uznał to za dobry pomysł. Nauczycielki poprosiły dzieci, aby zaczekały chwilę na korytarzu, bo chcą jeszcze zamienić kilka słów z samymi rodzicami. Kiedy za chłopcami zamknęły się drzwi, zapadła chwila ciszy. Wychowawczyni splotła dłonie na stole i spojrzała na pozostałych. 

— Dziękuję, że państwo dzisiaj przyszli — powiedziała. — To ważne, żeby dzieci wiedziały, że dorośli ich słuchają i traktują poważnie. — Zatrzymała wzrok na Rafale. — Wiem, że nie jest panu teraz łatwo się poruszać, tym bardziej doceniam, że zgodził się pan przyjść, dzięki czemu mogliśmy szybko interweniować — dodała. 

Rafał skinął głową. 

— Cieszę się, że możemy rozmawiać bez wzajemnych oskarżeń — rzekł. — Mi też zależy na tym, żeby zaoszczędzić dzieciom niepotrzebnego stresu. Przy okazji chcę zaznaczyć jedną rzecz i tego nie odpuszczę. — W jego głosie wybrzmiała stanowczość. Zrobił krótką pauzę. — Krzyś nigdy wcześniej się nie bił. A jeśli wczoraj puściły mu nerwy, to nie bez powodu. 

Spojrzał na matkę Igora, która spuściła wzrok. 

— Wiem, że Igor mówił na temat mojej zmarłej żony i mojej córki rzeczy, które mojego syna bardzo dotknęły — kontynuował. — Nie wnikam już, czy to było celowe i świadome, czy totalnie bezmyślne, ale moje dzieci wciąż uczą się żyć bez mamy. I nie będę udawał, że nie ma problemu, kiedy ktoś szydzi z ich straty. Nie oczekuję kar dla chłopca. Nie chcę, żeby dzieci bały się mówić czy rozmawiać na ten temat. Ale bardzo bym prosił, żebyśmy wspólnie, jako dorośli, zadbali o to, by w tej szkole panowała atmosfera szacunku. Zwłaszcza wobec tych, którzy już nie mogą się bronić. 

W sali na moment zapanowała cisza. Matka Igora wyprostowała się i westchnęła. 

— Przykro mi, że doszło do tej sytuacji — rzekła. — Porozmawiam z Igorem. Może nie zdawał sobie sprawy… 

— Wierzę, że nie. — Rafał przerwał jej łagodnie. — Warto, żebyśmy my, rodzice, rozmawiali z dziećmi o tym, co naprawdę ważne. Krzyś wie, że popełnił błąd — i bierze za to odpowiedzialność. Ale nie pozwolę, żeby był jedynym, który ma się tłumaczyć. 

Psycholożka spojrzała na Rafała z uznaniem. 

— Ma pan rację — powiedziała. — Myślę, że dzisiejsza rozmowa to początek, nie koniec. A dzieci mają szansę się czegoś nauczyć. I my również. 

Wychowawczyni zapisała coś w notatniku. 

— Umówmy się, że przez najbliższe tygodnie będziemy obserwować sytuację — rzekła. — Porozmawiam też z klasą o tym, jak rozmawiać ze sobą z szacunkiem. Bez wskazywania palcem. Po prostu — żeby wiedzieli, że każde słowo może mieć znaczenie. 

Rafał wstał i chwycił kule. Uśmiechnął się lekko. 

— Dziękuję. I proszę mnie informować, jeśli coś się wydarzy. Naprawdę mi zależy. Krzyś nie musi być święty, ale musi wiedzieć, że ma oparcie. 

Matka Igora pokiwała głową. 

— Może i mój syn powinien się od niego tego nauczyć. 

To nie było wiele — ale Rafał przyjął to jako dobry znak. Ukłonił się lekko w stronę kobiet i wyszedł na korytarz. Krzyś siedział na ławce, machając nogami. Igor stał nieopodal, niepewny, ale z miną, która nie wyglądała już na złośliwą. 

— Gotowy, synu? — zapytał. 

— Gotowy — odpowiedział Krzyś, prostując się. 

Razem ruszyli w stronę wyjścia. Wychodząc, Rafał rzucił jeszcze jedno spojrzenie na szkołę. Wiedział, że nie rozwiązał wszystkich problemów. Ale zrobił to, co do niego należało — i co było ważne. Dla Krzysia. Dla Lenki. I dla niej. Wiedział, że dzisiaj byłaby z niego dumna. Spojrzał na syna, który szedł obok niego. Jeden z trójki ich wspólnych cudów. 

— Pamiętaj, że zawsze będę, kiedy będziesz mnie potrzebował — powiedział. — Kocham cię. 

Chłopiec oderwał wzrok od komórki i spojrzał z uśmiechem na ojca. 

— Ja ciebie też, tato — odparł. 

 

Janka 

Janka wsiadła do autobusu, zajęła wolne miejsce i oparła czoło o szybę, przymykając oczy. Po nocnym dyżurze połączonym z dniówką, marzyła o kolacji, kąpieli i łóżku. I ciszy. Miała wrażenie, że jej głowa za chwilę eksploduje. A już szczególnie irytujący był odgłos brzęczącego dzwonka na każdym przystanku. Przy kolejnym zatrzymaniu drzwi otworzyły się z sykiem i do środka wpadł podmuch chłodniejszego powietrza. Janka ledwo zauważyła, że ktoś usiadł obok, dopóki nie usłyszała: 

— Dzień dobry. 

Otworzyła oczy. Obok niej siedziała Emilka — córka Rafała. Miała na sobie dżinsową kurtkę, słuchawki przewieszone na szyi i torbę z jakimś naszywką w kształcie planety. Uśmiechała się uprzejmie. 

— Emilka — Janka odwzajemniła uśmiech. — Wracasz ze szkoły? 

— Wracam z dodatkowych zajęć z matmy. Mamy taką grupę przygotowawczą do matury. Co prawda egzamin dopiero za rok, ale szybko zleci. 

— Pewnie, nie ma co zostawiać tego na ostatnią chwilę — odparła Janka z uznaniem. — Co u was? Słyszałam, że mieliście trochę problemów z Krzysiem. 

— Tato ogarnął sprawę. Podobno zrobił to z taką klasą, że nauczycielki były pod wrażeniem, że samotny ojciec tak świetnie daje sobie radę z wychowywaniem dzieci. 

— Mi później powiedział, że miał niezły stres, kiedy poszedł do szkoły. — Janka zachichotała. — Ale nie dał nic po sobie poznać. Macie naprawdę świetnego ojca — dodała już poważnie. 

Emilia spojrzała na pielęgniarkę. 

— A on tęskni za tobą — powiedziała. — Może nie mówi tego wprost, ale ja to widzę po nim. Kiedy przychodzi sms, sięga po telefon z nadzieją, że to będzie wiadomość od ciebie. Od razu błyszczą mu oczy, kiedy faktycznie jest. 

— Ja też za nim tęsknię — przyznała Janka, — ale to nie jest takie proste. Niedługo Rafał przestanie nosić ortezę, wtedy na pewno umówimy się gdzieś na mieście. 

Emilia przewróciła oczami. 

— To jest proste tylko wy to strasznie komplikujecie — rzekła z westchnieniem. — W szpitalu nie mieliście takich oporów.  

Janka zarumieniła się lekko. 

— No, my dorośli tak mamy — powiedziała. — Jesteśmy dużo bardziej nieśmiali i ostrożni. 

— Myślę, że gdyby tato miał większą swobodę w poruszaniu to już dawno by się z tobą spotkał. Nie lubię czasami tej całej waszej „dorosłości” — stwierdziła Emilka. — Wystarczy, że czasami muszę zajmować się dzieciakami i ogarniać pewne swoje sprawy. Wcale mi się nie spieszy do wzięcia pełnej odpowiedzialności za siebie. 

Janka spojrzała na nią z uwagą. 

— To zupełnie normalne. Ale naprawdę, wygląda na to, że dobrze sobie radzisz. 

— Chciałabym, żeby mama mogła to zobaczyć — powiedziała nagle Emilka, spuszczając wzrok. — Czasem czuję, że brakuje mi jej właśnie w takich drobiazgach. Gdyby żyła, pewnie zadzwoniłaby dzisiaj, żeby zapytać, co zjadłabym na kolację albo jak mi poszło na tych zajęciach. 

Janka milczała chwilę, dając jej przestrzeń. Potem powiedziała cicho: 

— To bardzo naturalne, że ci jej brakuje. Jesteś młodą, dorastającą kobietą i fajnie byłoby pogadać z kimś, kto rozumie pewne tematy inaczej niż mężczyźni. Gdybyś potrzebowała czasami babskiego wsparcia to możesz pogadać ze mną. 

Emilka spojrzała na nią z uśmiechem. 

— Serio? 

— Jasne. Nie jestem twoją mamą. Ale mogę być kimś, kto cię wysłucha, jeśli będziesz miała ochotę. 

Dziewczyna kiwnęła głową i przez moment wyglądała na wyraźnie wzruszoną. 

— Dzięki. Bo, wiesz… jest jeszcze coś. Chłopak. Trochę się boję o nim mówić tacie. Niby nie mam czego ukrywać, ale… On czasem reaguje bardzo „tatowo”. Trochę jakby myślał, że wszyscy chłopcy to idioci. 

— Cóż — Janka zaśmiała się cicho. — To klasyka. Powiesz coś o nim? 

Emilka zawahała się tylko sekundę. 

— Ma na imię Marcel. Chodzi do innej klasy. Jest bardzo mądry, ale nie taki… przemądrzały. Gra na pianinie. — Uśmiechnęła się lekko, zakłopotana. — Nie wiem, czy to coś poważnego. Ale chyba pierwszy raz czuję się… w pełni sobą przy kimś. 

Janka patrzyła na nią z czułością. 

— To ważne – spotkać kogoś, przy kim można się nie wstydzić siebie — powiedziała łagodnie. — Nie martw się, uświadomimy twojemu tacie, że jego córka jest już dorosła i ma prawo się zakochać. 

Emilka roześmiała się, tym razem szczerze. 

— Dobra. Jak coś, powołam się na ciebie — odparła. 

Autobus zatrzymał się i obie wstały. 

— Tu wysiadam — oznajmiła Janka. 

— Ja też — rzekła zdumiona Emilia. — Mieszkamy kilka bloków dalej. Tam, gdzie balkon wygląda jak zielnik babci. Tata z Krzysiem lubią rośliny tylko czasami kłócą się o nie, bo co rusz któryś zapomni je podlać.  

— A to dobre sąsiedztwo. Jakbyś miała ochotę na herbatę, wpadaj. Albo na pogadankę o Marcelu. 

— Dzięki, Janka. Ty też nas odwiedź. 

Szły jeszcze chwilę razem, a potem rozeszły się z uśmiechami. Janka wchodząc do swojej klatki zastanawiała się, jak to możliwe, że nigdy wcześniej nie spotkała tej rodziny na osiedlu. A może widzieli się tylko nie zwróciła na nich uwagi. W każdym teraz będzie na pewno bardziej się rozglądać. 

Kilkadziesiąt minut później, kiedy kończyła jeść kanapkę, zadzwonił jej telefon. Spojrzała na wyświetlacz i uśmiechnęła się pod nosem, kiedy zobaczyła imię Rafała na ekranie. Odebrała. 

— Co tam? — zapytała opierając się biodrem o blat i machinalnie zgarniając okruszki z talerza. 

— Podobno jesteśmy sąsiadami — odparł jego spokojny, lekko rozbawiony głos. 

— Podobno masz balkon, na którym sklepy ogrodnicze zbijają majątek — rzuciła bez namysłu siadając z powrotem na krześle. 

Usłyszała jego śmiech — ciepły, szczery, taki, który mimowolnie zmiękczał napięcie w karku. 

— Cóż… Tak bywa, kiedy jakąś roślinkę zapomni się podlać albo podleje się ją dwa razy. 

Nastąpiła chwila ciszy, ale nie przeszkadzało im to. 

— Kiedy się spotkamy? — zapytał Rafał po chwili. 

— Jesteś na zwolnieniu — odparła Janka starając się brzmieć rozsądnie. — Powinieneś dużo odpoczywać. 

— To nie jest odpowiedź na moje pytanie — zauważył z przekąsem. 

Janka uniosła brwi, jakby go naprawdę widziała i pokręciła głową. 

— Myślę, że lepiej poczekać, aż pozwolą ci zdjąć ortezę. Będzie ci łatwiej się przemieszczać — dodała z uporem. 

— Przestań być pragmatyczna i zacznij być romantyczna — powiedział tonem człowieka, który ma misję do wypełnienia. — Nie mam zamiaru czekać tyle czasu. Moją córkę zaprosiłaś na herbatę, mnie nie możesz? — spytał z udawanym wyrzutem. 

— Twoja córka potrzebuje czasami pogadać z jakąś kobietą — odparła tonem osoby, która ma argument nie do zbicia. 

Rafał parsknął śmiechem. 

— Ja też tego potrzebuję — rzekł. 

Janka uśmiechnęła się mimo woli i zaczęła bawić się obrzeżem talerza. 

— Wyśpisz się jutro do jedenastej? — zapytał nagle. 

— Co? — zmarszczyła brwi, zaskoczona zmianą tematu. 

— Świetnie. Zatem o jedenastej — ciągnął niewzruszony, jakby właśnie zapisał coś w kalendarzu. 

— Rafał! Co o jedenastej? — spytała, z jednej strony rozbawiona, z drugiej wyraźnie skołowana. 

— Pijemy razem kawę — odparł tonem kogoś, kto właśnie ustalił fundamentalny plan dnia. 

— Gdzie? 

— U ciebie. Masz dobrą? 

— Nie wiem… Dlaczego u mnie? 

— Jak chcesz, to możemy u mnie — zaproponował beztrosko. 

— Nie chcę. 

— Czyli u ciebie — podsumował z satysfakcją. 

— Nie… Tak… — zamotała się, jakby próbowała nadążyć za własnymi myślami. — Nie wiem. Dlaczego pijemy jutro kawę? 

Jej ton był już lekko poirytowany, ale tylko odrobinę — bardziej z powodu własnej nieporadności niż jego uporu. 

— Bo lubimy — powiedział Rafał spokojnie. — Wyślij mi rano adres. A teraz zmykaj do spania. Emilia mówiła, że wyglądałaś marnie. 

— Podziękuj jej — mruknęła Janka z udawaną obrazą. 

— Dobranoc. 

Połączenie się zakończyło. Janka patrzyła przez chwilę z niedowierzaniem na ekran, potem odłożyła telefon na blat. 

— Niedoczekanie twoje — mruknęła sama do siebie z nutką wyzwania. 

Zatrzymała się na moment. Westchnęła. 

— A zresztą… chcesz, to przyjdź — dodała półgłosem i poszła do łazienki. 

Kilka bloków dalej, w swoim pokoju, Rafał odłożył telefon z uśmiechem. Janka go rozbrajała — nieśpiesznie, zupełnie nieświadomie. Była jak oddech świeżego powietrza po trudnym dniu. Wiedział, że jeszcze się boi wejść głębiej w tą relację, ale on już czekał w gotowości, żeby ją oswoić. Powoli. Zaczynając ot, choćby od kawy. U niej.