Rozdział 43

Inez, Jacek i Piotr 

 

W kolejnym tygodniu w piekarni Inez, zaczęli pojawiać się dziwni klienci. Początkowo nie wzbudzało to niczyjego niepokoju, ale w końcu jeden z nich sprawił, że w Jacku wzmogła się czujność. Było to gdzieś w połowie tygodnia. Dochodził kwadrans po dziewiątej, kiedy wszedł. Jacka zaintrygował fakt, że nie ściągnął okularów przeciwsłonecznych. Mimo wysokich temperatur na zewnątrz, ubrany był w klasyczną marynarkę. Zanim podszedł do lady, rozglądał się chwilę po lokalu, jakby chciał zapamiętać jego układ.  

— Dzień dobry — Jacek zagadał do niego pierwszy. — Coś podać? Na śniadanie? Na przekąskę? — spytał. 

— A co pan poleca? — zapytał klient, rozglądając się po półkach, ale Jacek domyślał się, że jego wzrok nie zatrzymywał się na żadnym wypieku. 

— Dziś mamy bardzo dobrą tartę z ricottą i suszonymi pomidorami, jeśli chciałby pan coś wytrawnego. Na słodko: rogaliki z nadzieniem pistacjowym — rzekł. 

— Aha… — mruknął mężczyzna. — A wypiekacie państwo na miejscu? 

Jacek zmarszczył brwi. 

— Tak, oczywiście — odparł. 

— A macie dostawę mąki prosto z młyna czy kupujecie w hurtowni? — indagował dalej klient. 

Jacek poczuł, że zaczyna go lekko irytować, ale wstrzymał nerwy na wodzy. 

— Przepraszam, a pan z jakiej jest redakcji? — rzucił z lekkim uśmiechem, który tylko udawał uprzejmość. 

— Redakcji? — Mężczyzna spojrzał na niego, a jego brwi uniosły się nad okularami. — Nie jestem dziennikarzem. Po prostu interesuję się rynkiem piekarniczym. Hobbystycznie. 

Przez chwilę mierzyli się wzrokiem, Jacek próbując przejrzeć coś przez ciemne szkła. 

— W takim razie… zapraszam na naszego fanpage’a — powiedział w końcu. — Tam są informacje o naszej piekarni. A tymczasem co podać?  

Mężczyzna kupił tartę i dwie bagietki. Zapłacił gotówką. Gdy wychodził, jeszcze raz obrzucił wzrokiem wnętrze piekarni. 

Po jego wyjściu Jacek natychmiast udał się na zaplecze i zrelacjonował pozostałym zachowanie klienta. 

— Znowu ci z konkurencji zaczynają coś kombinować — stwierdziła Inez strzelając fartuch na blat. — Będą sprawdzać, w czym mogą nas przebić albo szukać słabych stron. Musimy na nich uważać. 

Po południu gości obsługiwała szefowa. W pewnym momencie do lokalu weszła kobieta, którą zainteresowały słodkie wypieki, a raczej ich dokładny skład. Dopóki pytała o alergeny, Inez była w stanie to zrozumieć. Mogła być ostrożna ze względu na swój stan zdrowia. Ale po tym jak zaczęła wypytywać o dostawców produktów oraz o certyfikaty jakości produktów, nie wytrzymała. 

— Pani planuje coś kupić, czy może zrobić u mnie kontrolę jakości? — zapytała. 

Kobieta zaśmiała się lekko. 

— Przepraszam — powiedziała, wzruszając ramionami. — Po prostu lubię wiedzieć, co jem. A wezmę… rogalika z nadzieniem pistacjowym i czarną kawę. Na wynos. 

Kiedy wyszła, Inez patrzyła za nią przez chwilę. Klientka wsiadła do samochodu i odjechała. Przed zamknięciem lokalu przyjechał Piotr. Po zachowaniu przyjaciół od razu domyślił się, że coś się wydarzyło w ciągu dnia. Jacek w kilku zdaniach opowiedział mu o dziwnym zachowaniu klientów. 

— Faktycznie, wyglądało to podejrzanie — przyznał Piotr. — Ewidentnie czegoś szukają. Musicie być ostrożni. 

— Może zmiana miejsca nie byłaby wcale złym rozwiązaniem? — rzuciła Inez. 

— Kochanie, im właśnie o to chodzi — odparł. — Żeby wytrącić cię z równowagi. Poradzimy sobie i nie damy się wyrzucić stąd żadnej sieciówce. 

Skinęła głową po czym oparła ją na ramieniu mężczyzny a on delikatnie pogładził ją po ręce. 

— Będzie dobrze — powiedział cicho. 

 

Następnego dnia do lokalu przyszło dwoje ludzi — kobieta i mężczyzna, którzy wyglądali na urzędników. Piotr siedział na sali przy stoliku i pił kawę. Kobieta rzuciła na niego okiem po czym podeszła prosto do lady. Mężczyzna trzymał się kilka kroków za nią i lustrował wnętrze. Jacek podszedł do nich z uprzejmym uśmiechem. 

— Co podać? 

— Jesteśmy z Sanepidu — oznajmiła kobieta, po czym równo z kolegą wyjęli legitymacje służbowe. — Możemy przejść na zaplecze? 

— Zapraszam — rzekł Jacek spokojnie. — Szefowo, mamy kontrolę z Sanepidu — oznajmił na wejściu. Inez wyszła z części kuchennej, niosąc dla inspektorów stroje przygotowane do założenia przez wejściem do części produkcyjnej. 

— Dzień dobry — przywitała się. 

Kontrola trwała około godziny. Przeglądnęli wszystkie dokumenty, zajrzeli do każdego kąta. Inez nie wiedziała, czego konkretnie szukali, ale raczej tego nie znaleźli, bo wyszli z pomrukiem, że wszystko jest w porządku. Inspektorka spojrzała na Inez o wiele cieplejszym wzrokiem niż na początku wizyty. 

— Ktoś próbuje pani zaszkodzić — powiedziała cicho. — Dostaliśmy zgłoszenie, ale wszystko z tego, co próbowali pani zarzucić, nie potwierdziło się. 

— Przypuszczam, że konkurencja chce sobie wyczyścić teren — odparła Inez. — Ale jak pani widzi, nie mam nic do ukrycia i staram się prowadzić lokal według obowiązujących norm i zasad. 

— Tak proszę trzymać. 

Przechodząc przez salę inspektorzy spojrzeli na Piotra, który nadal pił kawę i pisał coś w laptopie. 

— Pan jest klientem? — spytał urzędnik. 

Piotr spojrzał na niego. 

— Lubię ich kawę — odpowiedział. — Czasami wpadam tutaj popracować i wtedy wypijam ze dwie filiżanki. 

Inspektor westchnął, przekartkował notatnik i powiedział surowo: 

— Proszę mieć na uwadze, że każda osoba przebywająca w pobliżu produkcji musi spełniać wymogi sanitarne. Jeśli zechce pan kiedyś wejść do kuchni czy magazynu, będzie potrzebował aktualnych badań i odpowiedniego stroju. 

— Rozumiemy i zadbamy o to — zapewniła Inez. 

Urzędnicy pożegnali się i wyszli. 

Inez odczekała, aż odjadą, po czym klapnęła ciężko na stołek obok Piotra. 

— Konkurencja robi wszystko, żeby nas wykończyć — rzekła. 

Jacek podszedł do nich z filiżankami kawy. 

— Dobrze, że zawsze mamy wszystko idealnie posprzątane — stwierdził. 

— O tak — przyznała Inez. —  Trzeba uważać na dostawy. Sprawdzać wszystko, czy nie ma robaków, czy gdzieś się nie dostały jakieś gryzonie — oznajmiła. 

— Nigdy nic takiego nie miało miejsca — rzekł Jacek ze zdziwieniem. 

— Nigdy też nie mieliśmy takiego „nalotu” — odparła Inez. — Trzeba zachować czujność. 

— To prawda — zgodził się z nią Piotr. — Zasada ograniczonego zaufania może się tutaj sprawdzić. 

— Ale co? Myślicie, że pytali o dostawców, żeby ich przekupić? To już byłby szczyt bezczelności — oburzył się Jacek. 

— Lepiej dmuchać na zimne niż się sparzyć — stwierdziła Inez z westchnieniem. 

Do lokalu wpadła Marta, sekretarka z firmy Aladyn. 

— Dzień dobry, Michał wysłał mnie po coś do kawy i obiad dla niego. Co polecacie dzisiaj? — spytała. 

Inez podniosła się z uśmiechem. 

— Wszystko — odparła. — Ale dla Michała może być tarta z kurczakiem i sałatka — dodała. 

— Biorę. I dwadzieścia babeczek karmelowych. 

Marta wyszła z torbą pełną jedzenia, a w lokalu na moment zrobiło się cicho. Inez spojrzała na Piotra, który siedział obok z kubkiem kawy i na Jacka, który właśnie dolewał wody do ekspresu.  

— Wiecie co? — odezwała się w końcu. — Nie dam się zastraszyć. Mogą przysyłać swoich ludzi, mogą pisać bzdury w Internecie, mogą nawet urządzać kontrole codziennie, jeśli mają na to czas i energię. Ale ja i tak będę robić to, co potrafię najlepiej. 

Piotr uniósł brew. 

— Piec najlepsze ciasta w mieście? 

— Dokładnie — odparła z uśmiechem, choć w jej głosie pobrzmiewała determinacja. 

Jacek zaśmiał się krótko, trochę nerwowo, ale też z ulgą. 

— To przynajmniej wiemy, że jutro przyjdą tu nie tylko „szpiedzy”, ale i ludzie, którzy naprawdę kochają te wypieki. 

Inez odgarnęła kosmyk włosów z twarzy i odetchnęła głęboko. 

— Niech przychodzą. Na każdego klienta, który zadaje za dużo pytań, przypada dziesięciu, którzy po prostu chcą zjeść coś dobrego. I to oni są dla mnie najważniejsi. 

Piotr skinął głową i dotknął jej dłoni, jakby chciał przypieczętować to postanowienie. 

— I to jest właściwe podejście. A teraz, zanim ktoś wpadnie z kolejnym dziwnym pytaniem… może w końcu spróbuję tej tarty, o której wszyscy tyle mówią? 

— To ja ją podgrzeję — rzucił Jacek, idąc w stronę kuchni. 

Inez uśmiechnęła się lekko. Wiedziała, że trudności jeszcze się nie skończyły. Ale w tej chwili, w otoczeniu zapachu świeżego chleba i gwaru kawiarni, poczuła, że ma przy sobie ludzi, na których naprawdę może polegać. 

 

Antek, Piotr i Rafał 

Stowarzyszenie odstawionych na bok 

 

Wraz z nadejściem weekendu, okazało się, że Janka ma dwa dyżury pod rząd. Rafał spędził przedpołudnie z dziećmi na ogarnianiu domu, ale kilka godzin później, kiedy Emilia wyszła na randkę, a młodsze pociechy zabrała do siebie babcia, zaczął się nudzić. Mógł podzwonić do starych kumpli i wyjść z nimi gdzieś na piwo, ale średnio chciało mu się włóczyć po lokalach o kuli i z jeszcze bolącą nogą. Nagle pomyślał o Antku. Janka coś wspominała, że Liwia ostatnio spędzała sporo czasu w studiu, bo nadrabiała zaległości w pracy, a on już wrócił do swojego mieszkania. Mógłby do niego zadzwonić. Wymienili się numerami na wspólnym spotkaniu. A jak spędzał wieczór z rodziną? Albo może jednak Liwia wpadła do niego, albo on do niej? Machnął ręką. Zadzwoni. Jak się okaże, że Antek jest zajęty, to po prostu zakończy rozmowę i tyle. Wyszukał kontakt i nacisnął zieloną słuchawkę. 

— Halo? — odezwał się głos w słuchawce. 

— Cześć, mówi Rafał. 

— Hej, co tam? 

Antek wydawał się lekko zaskoczony telefonem od kolegi. 

— Tak sobie siedzę sam w domu i pomyślałem, że zadzwonię i zobaczę, czy może ty też nie siedzisz sam… — zaczął Rafał z lekką dozą nieśmiałości. 

Usłyszał śmiech w słuchawce. 

— Siedzę — odparł Antek. — Chcesz gadać przez telefon czy wolisz na żywo? 

— Na żywo zawsze lepiej, ale czy to nie będzie zbyt obciążające dla ciebie? 

— Nie będzie. Możemy spotkać się u mnie albo u ciebie, lokale na razie wolałbym sobie darować. 

— To podobnie, jak ja. A może byśmy sprawdzili, co robi Piotr? 

— Dobry pomysł. Spotkanie w męskim gronie. 

— To zadzwonię do niego i dam ci znać, co dalej. 

— Świetnie, czekam. 

Rafał rozłączył się i zadzwonił do Piotra. Okazało się, że Inez tego wieczoru testowała z Andrzejem jakiś nowy przepis na chleb bezglutenowy więc w zasadzie mógł dołączyć do pozostałych mężczyzn. Umówili się, że zrobi po drodze zakupy, podjedzie po Rafała i razem pojadą do Antka. 

Na miejsce dotarli jakąś godzinę później. Rafał, jak zwykle, musiał trochę ponarzekać na to, że nadal musi chodzić o kuli i ciągle sporo mu brakuje do pełnej sprawności. Piotr odnosił wrażenie, że kiedy jego dzieci i Janka znikały z horyzontu, on sam stawał się jak dziecko. 

Stanęli przed drzwiami i jeden z nich nacisnął dzwonek. Po chwili stanął przed nimi Antek. Jego wygląd tak różnił się od tego z poprzedniego spotkania, że zarówno Piotr jak i Rafał zaniemówili na moment. Na głowie miał pierwsze milimetry odrośniętych włosów, jego sylwetka była szczupła, ale już nie wychudzona, a w oczach tliła się znajoma iskierka humoru.  

— Cześć, dobrze was widzieć — rzucił z lekkim uśmiechem. — Zapraszam w progi rekonwalescenta. Mam herbatę, wodę i chrupki ryżowe. Raj luksusu. 

— Też coś mam — Piotr uniósł reklamówkę. — Wyglądasz lepiej niż powinieneś — stwierdził trochę z podziwem, trochę żartując. — Tydzień po operacji i już w koszuli, nie w dresie? 

Antek wzruszył ramionami i uśmiechnął się szerzej. 

— No, co zrobić, staram się zachowywać pewne standardy — odparł w tym samym tonie i odsunął się, by wpuścić gości. 

Rafał zmierzył go wzrokiem, ale w jego spojrzeniu także tlił się humor. 

— Czyli nadal to ja wyglądam na najcięższy przypadek. 

Antek uniósł brew. 

— Chciałbyś się zamienić? — spytał. 

Kolega spuścił wzrok, lekko zawstydzony. 

— Po prostu chciałem zażartować — odrzekł. 

— Ty zawsze musisz być w centrum uwagi — wtrącił Piotr przewracając oczami. 

— Dobra, dajmy spokój — rzekł Antek ugodowym tonem. — Wchodźcie i siadajcie. 

Usiedli w salonie. Piotr rozpakował zakupy, wyciągając wodę mineralną i jakieś lekkie ciastka. Resztę rzeczy zaniósł do kuchni. Rafał usiadł wyciągając przed siebie nogę. 

— No to jak się trzymasz? – spytał Antka, poważniejąc. 

— Jest dobrze — odpowiedział tamten spokojnie. — Rehabilitacja zrobiła swoje. Czuję, że… wracam do siebie. 

Zapadła krótka cisza, którą przerwał Piotr. 

— Podziwiam twoją determinację i wytrwałość — rzekł. — Wiele osób załamałoby się i czekało biernie na dalszy ciąg wydarzeń, ale ty potrafiłeś wziąć sprawy w swoje ręce. Już sam fakt, że przez cały czas korzystałeś z pomocy fizjoterapeuty jest czymś nieczęsto spotykanym w tym stanie. To chyba dało dobre rezultaty? 

Antek pokiwał głową. 

— Magda zrobiła świetną robotę — przyznał. — Dzięki temu wiem, jak się ruszać, jak trzymać sylwetkę, nawet jak oddychać, żeby nie bolało — wyjaśnił z uśmiechem. 

Piotr zerknął na niego, unosząc brew. 

— Powiedz mi jedno… Liwia nie jest trochę zazdrosna o twoją rehabilitantkę? — mruknął półżartem. — W końcu spędzasz z nią sporo czasu. 

Mężczyzna lekko pokręcił głową. 

— Nie, Piotrze. Liwia mi ufa. A poza tym… — zrobił krótką pauzę i spojrzał na niego poważniej, choć z błyskiem w oku — ona też niedługo będzie miała okazję się zrelaksować. 

Rafał spojrzał na niego zaciekawiony. 

— Co masz na myśli? 

— Zamówiłem dla niej kilka sesji u Magdy — odparł Antek. — Masaże, ćwiczenia oddechowe, trochę ruchu, trochę odprężenia. Niech zobaczy, co ja mam na co dzień. 

Piotr prychnął śmiechem. 

— Serio? Chcesz wysłać dziewczynę do swojej rehabilitantki? — spytał. 

— Serio. Moja choroba na niej też zostawiła ślad i teraz to wszystko odreagowuje. Nadrabia zaległości, jest przepracowana, nie dojada. W ten sposób mogę o nią zadbać. 

Rafał kiwnął głową z uznaniem. 

— To całkiem rozsądne — stwierdził. 

Piotr westchnął ciężko. 

— Chyba będę musiał znaleźć swoją „Magdę”, jeśli będę chciał takiego wsparcia dla Inez, bo ona niedługo wpadnie w nerwicę. 

— A co się dzieje? — zapytał Antek. 

— Konkurencja nie daje jej spokoju. W tym tygodniu miała dwoje dziwnych klientów, którzy lustrowali lokal i próbowali wypytać, o co tylko się dało. Jakby tego było mało to jeszcze wpadł Sanepid, przeglądnął jej wszystkie dokumenty i skontrolował całe zaplecze. W końcu inspektorka sama przyznała, że ktoś ich nasłał. 

— Nieźle sobie pozwalają — rzekł Rafał. 

— Ewidentnie chcą ją wykurzyć z tamtego lokalu, ale nie będzie tak łatwo. 

— Nie dajcie się. Zbierajcie dowody takich sytuacji, sprawdzajcie skąd są ci ludzie i czego chcą. Bądźcie czujni — poradził Antek. 

— Będziemy. Pobijemy ich jakością i nieustępliwością. A twoja firma jest stałym klientem piekarni — oznajmił Piotr. 

— Michał lubi, kiedy mamy „coś do kawy”. 

— Aż dziwne, że ja tam jeszcze nie dotarłem. Janka i dzieciaki też lubią zjeść coś słodkiego — rzekł Rafał. — Muszę w końcu zajrzeć do Inez. 

— Koniecznie. Zwłaszcza, że Janka uwielbia jej rogaliki — rzekł Piotr ze śmiechem. 

— W ogóle to fajny nam wyszedł ten dzisiejszy spontan. Nasze dziewczyny w pracy, a my tacy porzuceni, nie użalamy się nad sobą tylko organizujemy swoje spotkanie. I wcale nie musi być przy piwie i niezdrowych przekąskach. 

— Może nie porzuceni, ale chwilowo odstawieni na bok — poprawił Antek sięgając po ryżowego chrupka. 

— Ha! To jest dobre — stwierdził Piotr. — Oficjalnie powołuję „Stowarzyszenie odstawionych na bok”. 

Rafał parsknął śmiechem. 

— Brzmi jak nazwa grupy wsparcia. Jeszcze brakuje, żebyśmy mieli statut i wpisowe — powiedział. 

— I obowiązkowe spotkania, kiedy dziewczyny zajmują się pracą — dodał Piotr. 

— To znaczy codziennie? — rzucił Rafał. 

W pokoju rozległ się śmiech, a atmosfera zrobiła się jeszcze bardziej swobodna. 

— To co, robimy statut? — mruknął Piotr. — Paragraf pierwszy: członkowie stowarzyszenia mają prawo marudzić, ale tylko w swoim gronie. 

— Paragraf drugi: członkowie mają obowiązek śmiać się z żartów innych, nawet jak są beznadziejne — dorzucił Antek. 

— Czyli z moich – skwitował Rafał. 

Roześmiali się znowu. 

— A tak między nami — odezwał się Piotr — cieszę się, że możemy siedzieć razem i gadać. — Zerknął na nich, a jego poważna mina na moment złagodniała. — Nasze dziewczyny się przyjaźnią więc my stanowiąc ich wsparcie jednocześnie możemy wzajemnie sobie pomagać. Ty, Rafał, samotny ojciec z trójką dzieci też jesteś niezłym bohaterem. Przypuszczam, że chociaż tutaj trochę się zgrywasz to na co dzień dajesz z siebie maksimum troski i odpowiedzialności. 

— Ej, weź… jak tak dalej pójdzie, to zaczniemy się przytulać — zakpił Rafał, ale ton miał miękki. 

— Możemy cię zawsze zostawić na klatce — odgryzł się Piotr. 

— O nie, jeszcze się nie pozbywajcie kulawca — Rafał machnął dłonią. — Bo kto będzie wam przypominał, że życie to nie tylko zasady i paragrafy? 

Antek popatrzył na nich obu i westchnął z uśmiechem. 

— Wiecie, to naprawdę dziwne, ale mimo że obaj mnie dzisiaj wykańczacie, czuję się po tym spotkaniu lepiej niż po wszystkich wizytach kontrolnych. 

— Bo my jesteśmy najlepszą terapią — rzucił Rafał. — I najtańszą. 

— No, to akurat zależy, jaką kolację Piotr dla nas ugotuje — dodał Antek. 

— A to ja mam gotować?! – oburzył się Piotr. 

— Jak już zawaliłeś połowę mojej lodówki jakimiś produktami to teraz zrób z nich użytek — odrzekł Antek. 

— No dobrze — westchnął Piotr, podnosząc się z fotela. — Sam się wkopałem. 

— Ale pamiętaj — odezwał się Antek. — Lekarz kazał mi trzymać dietę lekkostrawną. 

— Oho, zaczyna się — mruknął Rafał. — Zaraz wyciągniesz listę produktów zakazanych dłuższą niż kodeks cywilny. 

— Lepiej mieć listę niż wrzody — odburknął Piotr, idąc do kuchni. 

Pozostali podnieśli się z kanapy i poszli za nim, siadając na kuchennych stołkach.  

— Słuchajcie, zrobię coś prostego — oznajmił. — Makaron pełnoziarnisty z warzywami na parze. 

— Brzmi jak kara, a nie kolacja — stwierdził Rafał, lekko się krzywiąc. 

— Możesz zostać przy wodzie i herbacie. 

— A nie możemy zrobić pizzy? — zaproponował mężczyzna. — Lekkostrawnej. Bez sera. Bez sosu. Bez… ciasta. 

— Czyli… sałata — podsumował Antek ze śmiechem. 

Rafał pokiwał głową z powagą. 

— Idealnie. Sałata w kształcie koła. To będzie nasza pizza. 

— Zrób taką dzieciom na kolację — odparł Piotr mieszając coś w garnku. 

Co jakiś czas pytał o jakieś naczynie albo przyprawę. Kilkanaście minut później przed pozostałą dwójką na stole pojawiły się talerze z porcją makaronu z kolorowymi warzywami.  

— Voilà — ogłosił. — Kolacja zgodna z zaleceniami lekarskimi. 

Rafał przez moment wpatrywał się w postawione przed nim danie. 

— A gdzie mięso? — zapytał w końcu. 

— Na plakacie w sklepie — odparł Piotr. — Smacznego. 

Zjedli. Kolacja choć była prosta, smakowała zaskakująco dobrze. Makaron nie był rozgotowany, a warzywa delikatne i chrupkie. Jednak najlepsza była atmosfera, która panowała między mężczyznami. Przy stole nie brakowało docinków, ale i chwil, gdy po prostu cieszyli się swoim towarzystwem. Po posiłku nawet posprzątali po sobie. 

Jakiś czas później Piotr zerknął na zegarek. 

— Dobra, musimy się zbierać — oznajmił. — Chcę jeszcze odebrać Inez z piekarni. 

Wstali i przeszli do przedpokoju. 

— Dzięki za to spotkanie — rzekł Antek. — Myślę, że od czasu do czasu musimy to powtarzać. 

— Jestem za — odparł Rafał. 

— Ja też — dodał Piotr. — Odpocznij – rzucił do Antka tonem, jakby wydawał rozkaz. 

— Jedz marchewkę — dorzucił Rafał, krzywiąc się na własny żart. 

Antek roześmiał się cicho i pokręcił głową. 

— Idźcie już — odparł i uniósł dłoń na pożegnanie. 

Kiedy drzwi zamknęły się za nimi, Rafał i Piotr spojrzeli na siebie z uśmiechem.  

— To spotkanie to był naprawdę dobry pomysł — rzekł Piotr. 

— Prawda? Lepsze to niż siedzenie samemu w pustym mieszkaniu. 

— Zdecydowanie. Tylko błagam, przestań się tyle zgrywać. 

Rafał roześmiał się. 

— Nie mogę cały czas być poważnym i odpowiedzialnym ojcem — odrzekł. 

— Dobra. Poddaję się — Piotr uniósł ręce. — Rozwalasz system i dobrze o tym wiesz. 

— Każdy z nas go rozwala — stwierdził Rafał już całkowicie poważnie, — bo ma swoje przeżycia. Ale cieszę się, że nas nie złamały. Możemy stać się naprawdę fajną paczką. 

— Nawet stowarzyszeniem — poprawił Piotr uśmiechając się. 

— Odstawionych na bok, ale i tak czuwających. 

— Nieustannie.